كمي در ايستگاه دنيا ايستاد
ستاره اي رو به جهانيان كرد گفت:
مقصدما خداست.كيست كه با ما سفر كند؟
كيست كه مي خواهد به عشق ابدي برسد؟
كيست كه باور كند دنيا ايستگاهي جز براي گذشتن نيست ؟
قرنها گذشت اما جز اندك كمي از آدمها سوار بر قطار ابدي نشدن
از جهان تا خدا هزار ايستگاه بود.
در هر ايستگاه كه قطار مي ايستاد كسي كم ميشد.
قطار ميگذشت سبك مي شد
چون سبكي قانون خداست!
قطار هميطور حركت ميكرد تا به بهشت رسيد.
ستاره دوباره صدا زد اينجا بهشت است!
هركه مي خواهد پياده شود.
اما ايستگاه آخر نيست.
مسافران بهشتي پياده شدند.
اما قطار از ايستگاه بهشت هم گذشت.
آنگاه خدا رو به مسافرانش كرد گفت:
درود بر شما راز من همين بودآنكه مرا مي خواهد
در ايستگاه بهشت پياده نخواهد شد
اما در ايستگاه آخر نه قطاري بود نه مسافري
عشق يعنی با جهان بيگانگیعشق يعنی شب نخفتن تا سحرعشق يعنی سجده ها با چشم ترعشق يعنی سر به دار اويختنعشق يعنی اشک حسرت ريختن عشق يعنی در جهان رسوا شدن عشق يعنی مست و بی پروا شدنعشق يعنی زندگی تا زير صفرعشق يعنی سوختن يا ساختنعشق يعنی زندگی را باختن عاشقی بايد که آنرا درک کرداين زبان از گويش عشق عاجز است
.gif)
دلم پيشته... گل من مي دوني؟ بگو تا ابد پيش من مي موني
تو را دوست دارم با دل و جونم تا دنيا دنياست با تو مي مونم
وقتي چشماتو روبروم مي بينم وقتي عزيزم پيش تو مي شينم
هميشه پنهون ميخوامت عشقت از قلبم نمي ره بيرون
نازنينم با تو بودن واسه من خواب و روياست
بيا پيشم تو نباشي اين دل من خيلي تنهاست
آرزومه با تو باشم تا ببيني دل چه حالي مي شه
بي تو تنهام... تورا مي خوام
شما چه ادعایی دارین؟
یکی ادعّا داره از همه بهتر میفهمه ، ولی وقتی نگاش میکنی یک جفت گوش مخملی میبینی !!
يه چيزو آروم دم گوشت ميگم
قلبمو پاي مهربونيت ميدم
تا تو مياي گلا ميگن بهاره
دفتر شعرم پره از ستاره
نيگا نکن اينجوري نازنينم
مي کشي با نگات منو ميدونم
فداي اون شيرين زبونيات شم
قربونيه اون مهربونيات شم
دلم اگه بارون و برف نديده
دلخوشه اينه که به تو رسيده
ميبيني باز تورو بهونه داره
به شوق تو روزو به شب مياره
آخه بجز تو که کسي نداره
پر ميزنه براتو بي قراره
عجيبيو مثل دلت بي ريا
ميبري من رو با خودت تا خدا
آرزوي آخره من همينه
يه روز دسات تو دست من بشينه
دوست دارم يه آسمون فرشته
که تو چشات دشت غزل نشسته
با اينکه تو خيلي از اينجا دوري
به چشم من شکل يه قطره نوري
درسته که فاصله ها نشستن
ميون ما ديوار سنگي بستن
اما تو اسمون شده خوده پرنده
کسي که از عشق دل به جاده داده
قصه ما بازيه رازقي هاست
آخر اين قصه تولد ماست
بزار دوباره دم گوشت بگم
به پاي تو جون چشامم ميدم
اخه سرم شلوغه حتی از خواب هم کم میارم
ایروزها هوا داره سرد تر سرد تر میشه!
برگها دیگه طاقت موندن روی درخت رو ندارند!
دیگه از روزگار قشنگشون خداحافظی می کنند!
دیگه خودشون رو از موندن روی شاخه نجات می دند!
دیگه به جایی وصل نیستند!
دیگه خودشون رو به دست نسیم و باد میدند میدند!
دیگه خاطرهاشون روی درخت موندگار میشه!بس
اما من هنوز رو شاخه دنیام !
هنوز نتونستم با سرمای زندگی کنار بیام و خودمو به عشق بدم!
هنوز نمی تونم لذت پرواز توی باد رو درک کنم!
هنوز به امید اومدن خورشید رو درخت موندم!
نمی تونم خودم به سمت خورشید برم !
پس ای خدا من از موندن خسته شدم میشه منو به دست عشق بدی؟
میشه منم مثل عاشقا زندگی کنم!
پس به امید عشق خودم رو از دنیا میکنم
راستی شما در چه حالی هستید؟
مراقب افكارت باش .......... چون افكارت گفتارت را مي سازد
مراقب گفتارت باش .......... چون گفتارت اعمالت را مي سازد
مراقب اعمالت باش ......... چون اعمالت عادت هايت را مي سازد
مراقب عادت هايت باش ........ چون عادت هايت شخصيتت را مي سازد
مراقب شخصيتت باش ......... چون شخصيتت سرنوشتت را مي سازد
فکر کردن در زندگی چقدر تاثیر دارد؟
نظر شما در مورد این سوال چیست؟؟؟؟؟
هر وقت که می خوستی صدای کسی و نشنوی قول نمیدم که همرایت صحبت کنم ولی می توانم ساکت کنارت بشینم... هر وقت خواستی فرار کنی ، قول نمیدم که جلوتو بگیرم ولی پا به پایت میدوم...
و هر وقت خواستی بری قول نمیدم که منتظرت بمانم ولی اگرآمدی یک شاخه گل روی قبرم بگزار...
از روزی که طعم حضور تورا چشیده ام
پشت هر پنجره تورا دیده ام
در پس هر قصه به تو رسیده ام
و در کنار خاطراتت آرمیده ام
صدای تورا شنیده ام که پشت نمناک ترین نقاط ذهنم اسم مرا صدا زده ای
و گوشه ای از جنگل را به من نشان دادی و گفتی :
یاسمن...ابرها را باور کن!
به تو مدیونم . این آخرین جمله من به سپاس از آنهمه روشنایی بود و تو متواضعانه
خودت را لایق دنیای یک مرده! ندانستی
آنقدر آسمانیم که دیگر صدای بال پرستوهای مهاجر را نمیشنوم...
هجرتم نزدیک است...
خدا نزدیک است...
فقط یک نگرانی دارم...
دوستی ها ... آشنائی ها...
و ترس...
میترسم از سرما
از رخوتی که لحظه لحظه های مرا میبلعد
از تنهائی میترسم
افسون میگفت : روزی که دوستی هایمان تازه شود.ما به زمین و زمان فخر خواهیم فروخت
و حال من از خود میپرسم!!
نکند روزی من این جمله را فراموش کنم
جمله ای که ثانیه هایم را به امید تحقق آن سپری کردم...
همیشه فراوانی ها هم باعث مدخوش شدن خاطره از دست دادن دو جگر گوشه ام نشد
خواهر و برادر کوچکترم را آسمان از من گرفت
میگویند جنوب مادر همیشگیه گرماست
داستان مرا هیچکس باور ندارد
هیچکس درک نمیکند که پشت خنده های مستانه من همیشه سایه شوم دروغیست بس عظیم
و من پنهان میکنم زخم عظیمی را که بوی تعفنش لحظه های مرا نابود کرده
صدای موذن مرا به اتاقم بر میگرداند
نماز صبح...عطر سحر
ساقیا...باران...فقط باران!
ندانستم......
ندانستم که من کیستم.......
ولی دانستم تو کی هستی........
ندانستم که عاشق کیست...
ولی دانستم عشق چیست.......
احساس نکردم شب روز میگذرد...
ولی احساس کردم تویی که میگذری...
چشمانم به روشنایی جوابی نمی گفت.....
چشمانم تو را جواب گفت....
دست هایم را باز خواهم گذاشت تا تورا در آغوش بگیرم....
قلبم را خواهم بست تا هیچ کس دیگری وارد آن نشود....
چشمانم را خواهم بست تا تصویری غیر از تو در آن نقش نگیرد....
زبانم را خواهم بست تا بستن در های بسته را نگوییم....
گوش هایم را خوام بست تا صدای عشق از ان بیرو نرود...
نگاهم را باز خواهم گذاشت تا عشق را همیشه ببینم...
احساس نکردم تکه آینه عشق در قلبم فرو رفت....
احساس نکردم سم عشق وجودم را فرا گرفت.....
احساس نکردم روزی خواهم شکست.....
روزی خواهم گریست...
روزی خواهم رفت به آن طرف آینه....
آینه ای که تکه اش در قلبم است...
و نور زندگی من ...
و توان زندگی ام...
ندانستم زمستان کی گذشت...
ندانستم بهار آمد....
ندانستم بهار هم دارد می رود...
فقط دانستم این ما هستیم که مانده ایم و گذشتن ها رو تماشا میکنیم...
تماشا میکنیم و برای روزهای که بر نمی گردند اشک میریزیم......
ندانستم زندگی چیست.....بلکه دانستم زندگی کردن چیست...
ندانستم دستانم به هم میرسند.... دانستم دستانم به تو نمی رسند....
نگاهم تورا نخواهد دید.....قلبم تورا خواهد دید....
بعد از همه ندانسته هایم....
بی تو طوفان زده دشت جنونم
صید افتاده به خونم
تو چسان می گذری غافل از اندوه درونم
بی من از کوچه گذر کردی و رفتی
قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم
تا خم کوجه به دنبال تو لغزید نگاهم
تو ندیدی
نگاهت هیج نیفتاد به راهی که گذشتی
چون در خانه ببستم دگر از پای نشستم
گوییا زلزله آمد گوییا خانه فرو ریخت سر من
بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی
برنخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی
من و یک لحظه جدایی نتوانم ، نتوانم
بی تو من زنده نمانم ، زنده نمانم
با تو هستم ای قلم!
تو ای همراه و ای همزاد من
سرنوشت هر دومان حیران بازی های زشت سر نوشت
شعر هایم را نوشتی دست خوش
اشک هایم را کجا خواهی نوشت؟
يه روز وقتي به گل نيلوفر نگاه مي کردم
ترس تموم وجودمو برداشت که
شايد منم يه روزمثل گل نيلوفر تنها بشم
سريع از کنار مرداب دور شدم
حالا وقتي که ميبينم خودم مرداب شدم
دنبال يه گل نيلوفر مي گردم که
از تنهايي نميرم و حالا مي فهمم
گل نيلوفر مغرور نيست اون خودشو
وقف مرداب کرد
